« اللهمَّ وَنَقِّنا وَسَدِّدْنا وَاقْبَلْ تَضَرُّعَنا يا خَيْرَ مَنْ سُئلَ وَيا ارْحَمَ مَنِ اسْتُرْحِمَ ( الى قوله عليه السلام ) وَادْرَأعَنّى شَرَّ فَسَقَةِ الجِنِّ وَالانس » . در ابتداى اين بخش از دعا ، سخن دربارهء اين است كه : خدا ما را پاك كند ، تسديد و استقامت عطا فرمايد و تضرّع ما را قبول فرمايد . نكته‌اى كه در اينجا اشارهء به آن مناسب است اين است كه : مقصود دعا كننده از اين كه از خدا طلب توفيق ، تسديد ، پاك شدن و امثال اين امور را مىنمايد اين نيست كه : به دعا اكتفا كند و خودش در تحصيل اين امور تلاش و كوشش ننمايد ، بلكه مقصود اين است كه با جلب عنايات اللهيّه به تلاش و سعى خود ادامه دهد و سعى او با ثمر و پربركت گردد والّا كسى كه سعى و عمل ندارد و در حالى كه مىتواند به سعى و عمل بپردازد و خدا او را بر تحصيل مطلبى كه دارد توانايى بخشيده است ، به كسالت و بطالت وقت بگذراند و فرصتها را از دست بدهد دعا كند دعايش حقيقى نيست ، طلب پاكى از گناه بايد با پشيمانى از معصيت ، عزم و تصميم بر